Debiutował jako publicysta w roku 1932 artykułami ogłoszonymi
w piśmie „ZET”.
W okresie powojennym publikował przez wiele
lat felietony i szkice w krakowskim „Tygodniku Powszechnym” w
cyklach; Pod włos, Łopatą do głowy, Gwoździe
w mózgu, Sam sobie sterem, Głową w ściany,
Bez dogmatu, Wołanie na puszczy.
Uprawiana przez S. Kisielewskiego
felietonistyka jest kroniką powojennej historii Polski,
komentarzem do wydarzeń politycznych oraz życia społecznego i
kulturalnego. Okraszone humorem i krytycyzmem felietony
pisarza wyrażają poglądy liberalno – polityczne, z dużą dozą
zdrowego rozsądku, niechętnego wszelkiemu myśleniu
ideologicznemu i dogmatycznemu.
Większość publikacji wydana został w tomach
(częściowo w kraju, częściowo za granicą): Polityka i
sztuka (1949), Rzeczy małe (1956), Opowiadania i
podróże (1959), Cienie w pieczarze (Paryż, 1971),
100 razy głową w ściany (1972), Materii pomieszanie
(1973), Moje dzwony trzydziestolecia (1978), Z
literackiego lamusa (1979) i Na czym polega socjalizm
(1979), Wszystko inaczej (1986), Zanim
nadejdzie śmierć (1995).
Jako prozaik wydał kilkanaście powieści o
współczesnej tematyce polityczno – obyczajowej, publikowanych
w wydawnictwach krajowych lub paryskim Instytucie Literackim
(ps. Tomasz Staliński). Do najgłośniejszych należy
psychologiczna powieść Sprzysiężenie (1947) zaliczana
do nurtu tzw. „rozrachunków inteligenckich” oraz powieść
Widziane z góry (1967) portretująca warszawską elitę
polityczną i literacką lat sześćdziesiątych.
