|
DEBIUT I TWÓRCZOŚĆ POWOJENNE
W pierwszej połowie lat
pięćdziesiątych pisarz opublikował również utwory zgodne z
założeniami ideologicznymi sytemu; powieść polityczną
Władza (1953) i Przy budowie (1950). Następne
utwory publikowane już w okresie „odwilży” to: opowiadanie
Godzina smutku (1954) i powieść nawiązująca do wojny Z
oblężonego miasta (1956)
oraz
Dziura w niebie
(1959). W późniejszych
powieściach Sennik współczesny (1963),
Wniebowstąpienie (1967), Nic albo nic (1971) są
wspomnieniami z okresu partyzantki pomieszanymi z
teraźniejszością lat sześćdziesiątych. W powieściach
Kompleks polski (1977) i Mała Apokalipsa (1979)
wydanych w latach siedemdziesiątych w drugim obiegu, podejmuje
ogólniejszą refleksję nad ciągłością i tragizmem polskiej
historii. Jako jeden z niewielu opisuje zagrożenia polskiego
społeczeństwa znajdującego się w stanie całkowitego bezwładu i
niemożności wynikającej z rozpadu norm i wartości.
Do zupełnie innego nurtu zaliczyć należy
powieści: Zwierzoczłekoupiór (1969) i Kronikę
wypadków miłosnych (1974), które są nostalgicznymi
powrotami do lat młodości spędzonych na Wileńszczyźnie. W
latach osiemdziesiątych autor opublikował powieść polityczną,
oddającą atmosferę stanu wojennego Rzeka podziemna,
podziemne ptaki (1984), natomiast wydana już oficjalnie
powieść Bohiń (1987) jest ponownie powrotem duchowym na
Litwę.
W dorobku pisarza znalazły się również
eseje, tworzące rodzaj cyklu i stanowiące niby-dziennik
książki będące bezpośrednią wypowiedzią autora: Kalendarz i
klepsydra (1976), Wschody i zachody księżyca (1982)
oraz Nowy Świat i okolice (1986). Książki wydane w
latach dziewięćdziesiątych Zorze wieczorne (1991) oraz
Czytadło (1993) bardzo pesymistycznie diagnozują
sytuację w Polsce.
Konwicki jest jednocześnie twórcą tzw. kina
autorskiego i jako reżyser zrealizował kilka filmów według
własnych scenariuszy, m. inn. Ostatni dzień lata,
Zaduszki, Salto, Jak daleko
stąd, jak blisko oraz na podstawie utworów
literackich; Dolina Issy (Miłosz) i Lawa
(Dziady). | 
